“Lets catch up a movie nak?” Sara soal Dila.
“Bila? Weekend ni?” Dila nampak excited.
“Apa kata sekarang?”
***
“Kau sure cikgu tak marah?” Dila risau kang nanti kena cekup baru tau.
“Relax, babe. Aku dah mintak permission cikgu Faiza. Dia kata tak kisah as long as pandai jaga diri jangan sampai pecah tembelang. Nanti dia yang kena dengan pengetua.” Sara meng ‘unlock’ kunci bilik muzik. Pintu dibuka.
“Lagipun, cikgu semua ada meeting kan hari ni.” Sambung Sara lagi. Suis lampu dan kipas ditekannya.
“Movie apa kau bawak?”
“Tara. Anastasia.”
“Lama gila aku tak tengok cerita nih!! Cepat pasang.” Dila dah semangat. Sara segera mengatur langkah ke cd player yang ada.
“Kita dua je?”
“Kudin, Kunyit, Kukus dan Kulapuk bakal tiba,” Sara bagitau. Dila gelak. Macam-macam nama pelik keluar. Sara kenyit mata.
“Aku Ku..apa?” Dila nak gak Ku..dia. hehe.
“Kauu.. emm.. Ku.. Ku.. Kuntum boleh?” Dila ketawa. Sara tekan butang ‘play’. And the story begins!
Selang beberapa minit…
Ada orang buka pintu. Ya Kudin, Kunyit, Kukus dan Kulapuk dah munculkan diri.
“Dah start tengok? mana aci!!” Zairi tak puas hati.
“Rewind balik!” perintah Adli.
“Alaaa.. baru intro la.” Kata Sara.
“Tak kira. Start dari mula.” Sara menurut perintah. Banyak songeh lah.
“Ni dapat hamper percuma ke hah?” ujar Dila tengok banyak makanan diorang bawak.
“Rezeki weh, rejeki.!” Syah cakap. Keropok, fries, nugget,pisang goreng, kuih muih, mister potato semua ada.
“Borong sakan nampak.” Sara mencelah.
“Thanks to Lukman. Jasa dia sangat dihargai.” Syah tepuk bahu Lukman.
“Apa Lukman buat?” Dila curious.
“Senyum. Ayat. Bagi that ‘look’.” Lukman jawab penuh gaya.
“What do you mean by that ‘look’.” Sara nak tau.
“Nanti kau tergoda kalau aku kasi demo,” Lukman balas dengan gelak.
“Cet!”
“Ni bawak pinggan bagai. Hadooi. Kenduri ye?” Dila ternampak pinggan kantin yang diseludup masuk ke bilik muzik.
“Lukman terbagi extra ‘look’ dekat makcik kantin. Terus dia bagi pinggan mangkuk,” Syah explain.
“Apa lagi,peluang depan mata. Kami rembat saja,” Zairi sambung.
“Lukman ada affair dengan makcik kantin.. huyooo..” Dila saja buat kecoh.
“It means that sekarang kau dah ada lima!!” Sara tunjuk lima jari kat Lukman.
“Lima??” Lukman pelik.
“Shhhshhh…” Adli mintak diam. Baru bersuara budak nih. Mata dia terlekat dekat skrin tv. Anastasia dah mula!! Apa?
“Wo! Dah mula tak kasi tau orang..” Sara pulak tak puas hati.
“Kau sibuk dengan that ‘look’.” Mata Adli tak teralih.
“Cepat rewind balik dari mula.” Sara nak Adli rasa apa yang dia rasa masa Adli suruh Sara ulang balik cerita tu. Padahal baru 3 minit mula.
“No way.” Cop mana remote control?
Remote control yang ada kat atas meja tiba-tiba mendapat perhatian mereka. Sape cepat dapat remote control dia yang akan control sama ada rewind or stay.
“DAMN IT.” Sara bengang. Adli grab dulu.
***
Tengah tengok penghabisan cerita Anastasia.
“Korang rasa ada ke real life macam ni? Jumpa pastu kahwin?” Syah tanye.
“Kalau tak jumpa macam mana nak kahwin?” balas Adli. Point taken.
“Ada ke kuasa sihir lagi sekarang?” Dila pulak soal. Yang lain angkat bahu.
“Cerita ni banyak lagu. Aku suka!” Zairi declare.
“Mana lagu yang kau cakap semalam Adli?” soal Sara.
“Kejap lagi dia main mase credits and all that tu.”
***
“Aku suka lagu ni.” Dila cakap terus terang. Syah pun setuju. Lukman pun.
“Habis lagu seiring sejalan?”
“Simpan masa kenduri kahwin kau nanti,” Lukman tolong jawab.
“So kau suka lagu ni?” Adli tanye Sara.
“Aku suka tapi.. aku nak kita nyanyi lagu I Wanna Know You..” cakap Sara.
“At the beginning lagi ok.” Adli dengan keputusannya.
“I wanna know you is much better.”
“At the beginning..”
“I wanna know you…”
“At the beginning..”
“I wanna know you..”
Masing-masing tak nak kalah.
“Apa kata gabung je lagu tu?” Dila bagi idea.
“FINE!”
***
LOKASI : tempat biasa tepi padang.
Petang tu kena stayback habis-habisan. Gitar dari bilik muzik diorang curi dengan kebenaran. Lagu dah pilih. Lukman, Syah, Zairi dan Dila turut serta.
“Nak pakai minus one ke nak akustik lagu duet?” soal Adli.
“Em, kau rasa?” Sara Tanya balik.
“Minus one kot. Sebab rasa happening sket.” Adli bagi pendapat.
“Aku pun rasa macam tu,” Sara senyum big grin.
Lirik lagu yang diprint atas kertas bertukar tangan. Adli kena study lagu I Wanna Know You. Sara kena belajar lagu At The Beginning.
“Lagu slow. Sentimental betul,” Sara komen.
“Lagu Hannah Montana huh? Disney maniac. How lame.”
“Diam lahh..” Sara bengang. Lantak lah Disney maniac. It’s not a crime pun. GAH!
“Korang, aku boring.” Syah bagi statement. Riak muka blur semacam. Tiba-tiba bangun pergi kat tepi padang. Menyangkung gaya macam nak ambil batu-batu kecik.
“Please play a song, Adli.” Lukman request. Adli segera mencapai gitar. Bersedia memetik gitar. Lagu hey there Delilah berkumandang.
Syah kembali dengan beberapa batu kecil dalam genggaman. What is he up to?
“Jom main batu seremban!” ujar Syah muka berseri macam baru dapat nur. Dia terus duduk bersila.
“Kau gila!” Zairi terus cakap.
“Harap maaf, tahap kesiuman aku masih tinggi.” Jawab Syah. Zai? Haha.
“Nak main tak nak?”
“Mainlah. Terasa macam nak hidupkan kembali permainan tradisional.” Balas Zairi mengambil batu seremban yang di kumpul Syah.
“Lukman?” Zairi bagi rupa nak-main?
“Layan je lah,” dah tak de pilihan. Balik rumah boring! Baik hang out dengan kawan-kawan!
“Kau tahu tak Sara, the way Adli plays the song sounds like..” nada suara Dila rendah separuh berbisik.. Notepad ada di atas pangkuannya. Persediaan jika boring boleh bantai main bingo ke ape ke.
“Aku tahu.” Sara cepat memotong dialog Dila. Biar aku sambung ayat Dila. The way Adli plays the song sounds like Abang Hakim. Sara pernah tunjuk video Abang Hakim nyanyi lagu Hey There Delilah. Since then, Sara suka sangat dengan lagu tuh. Lagipun Abang Hakim ajar main gitar.
“Sometimes, aku rasa macam aku dekat dengan Abang Hakim.” Sara pandang langit.
“Walaupun dia jauh berbatu, hampir separuh globe.” Sara sambung lagi. Masih pandang langit.
“Tak kira jauh mana sekalipun kita tetap pandang langit yang sama.” Ujar Dila. Sara kalih ke kanan. Pandang Dila. Sara sengih.
“Fuuhh, mendalam sungguh. HAHA. Ayat mesej mana kau dapat nih?” usik Sara. Gaya macam mesej yang mase raya dapat.
“Cousin aku bagi masa raya. Kire berjauhan sangatlah tuh.” Jawab Dila.
“Woi, buat hal sendiri nampak?” Lukman tegur. Dari tadi macam orang asing.
“Takkan nak buat hal orang lain pulak,” jawab Dila. Betullah kan?
“Seremban jom!” Zairi mengajak.
“Budak lelaki main seremban? Aku kagum,” Sara perli. Dila tukang gelak.
“Jom lah main.” Dila tarik tangan Sara. Sara gubra.
***
“HAHA.. level 2 pun tak lepas lagi,” Zairi gelak kat Sara. Sara memang tangan kayu bila bab main batu seremban dengan congkak. Sure merangkak lah.
“Diam lah kau,” Sara campak batu. Gaya campak macam ape je. Sebab tu jarak batu tu jauh bebenar. Sara dah gubra. Sara baling satu batu ke atas dan cuba mengutip 2 batu sekali gus namun gagal.
“URGGGHHH.. batu mana kau kutip ni? Langsung tak berperikemanusiaan!” Sara bengang. Dari tadi asyik level 2 je mana sanggup. Tak sanggup.
“Batu mana ada term ‘berperikemanusiaan’.” Syah declare.
“Batu ada term ‘berperikebatuan’ je.” Lukman tambah. Syah senyum bak suria.
“Malas aku nak main,” Sara putus asa.
“Alah, tak syok la.” Zairi cakap. Muka sedih yang sangat!
“Janganlah quit Sara,” Dila pujuk. Beriya. Macam benda ni penting sangat pun. Tak faham motif.! Payah..
“Yelah. Aku rehat kejap. Nanti sambung.” Sara beri kata putus.
“Penat lah wei.” Adu Adli tiba-tiba. Kesian dari tadi dok dendang lagu.
“Apa kata korang nyanyi lagu I Wanna Know You. Aku tak pernah dengar lagi.” Lukman suruh.
“Lagipun aku tak pernah lagi dengar suara Sara. Heee..” Syah big grin.
“Go Sara.. go Sara.. go Sara… wooohooo..!!!” Dila jerit tiba-tiba. Bagi semangat la kononnya.
“No problem.” Cadang Sara. Giliran Sara pegang gitar. Duduk sebelah Adli. Yang lain jadi audiens.
“Ok.”
“In 3 2 1…” Zairi bagi signal.
Sara start nyanyi dulu sebab tu part dia. Then follow by Adli. Part chorus nyanyi sama-sama.
“How sweet…” Dila bagi komen tengah-tengah diorang nyanyi.
“Rasa macam berada di awang-awangan.” Zairi bermadah dengar suara Adli dan Sara..
“Aku rasa macam letak music headphone je kat telinga aku,” Lukman menambah pujian.
“Aku rasa macam whoaaa…” speechless habis si Syah. Matahari yang memberi cahaya tepat ke Syah dihiraukannya sebentar.
“Valentines are lame? How cool is that?” Dila ingat bait-bait lagu.
“Maybe someday down the road I’ll sit back and say to my self, I thought so!” semua nyanyi sama-sama.
“Kenapa aku rasa redup semacam?” Syah cakap. Pusing belakang ada orang.
“Sejak bila tugu ada kat belakang aku nih?” Syah berfikir sejenak.
“Hey Ad!” panggil satu suara. Sara letak gitar ke tepi.
“Hey…” meleret Adli jawab. Terhenti lagu diorang. Gangguan! Ninoo ninoo…
“Hey, kat Adli je ke Kaila?” Zairi melambung-lambung batu. Soalan dituju tepat ke Kaila. Yang lain tunggu jawapan dari Kaila yang baru sampai entah dari mana. Memang tak diundang! Kaila die hard Yusuf Adli fan.
“Entah macam kitorang ni invisible plak.” Syah menambah.
“Tengah buat apa tu?” Kaila tak jawab soalan Zairi tapi bagi jelingan maut yang sangat menyakitkan hati kat yang lain. Rasa nak cedok keluar je mata Kaila tuh. Kaila mendekati Adli.
“Apa barang jeling-jeling?” Dila dah sakit hati. Pantang lah ada orang jeling-jeling nih. Panas!
“Karang juling baru tau,” Sara pulak tambah. Muka Kaila langsung tak bagi respon. Mungkin pekak agaknya.
“Kau rasa aku patut ke baling batu-batu ni kat dia?” Zairi sempat bertanya. Lukman dah urut-urut belakang Zairi kasi relax.
“Kalau nak baling, meh kasi batu tu satu. Kita buat double attack,” Syah nampak macam sokong. Sara dan Dila bagi signal ‘ok,silakan’.
“Kalau nak attack. Attack kat kepala, kasi hilang ingatan,” Lukman bagi nasihat. Nasihat sangat sampai kasi hilang ingatan. Haha.
Adli bulat mata tengok gaya Zairi dan Syah nak lempar batu kat Kaila. Kaila yang masa tu tengah berdiri depan Adli membelakangi Lukman, Syah, Zairi dan Dila memang tak tahu apa-apa.
“Kaila tengok tu penguin naik belon!” Adli tunjuk kat langit. Kaila tengok langit.
Dalam masa tu jugak, “Korang gila ke nak baling batu.” Diorang buat muka aku-tak-kisah-pun.
“Tak de pun Ad.” Kaila pandang Adli balik.
“Buat lawak je. Hehe.” Adli sengih.
“He he he. Pandailah awak buat lawak,” Kaila gelak. Gelak macam tercekik bola golf je. Adli senyum je macam biasa.
“Eh ada gitar? Awak nak perform masa Hari Guru nanti ke?” Adli sekadar mengangguk.
“Kita duet nak?” Kaila bertanya. Matanya penuh dengar sinar harapan. Haha.
“Eh, tak boleh. Saya dah ada partner duet saya.” Pantas Adli cakap.
“Siapa?”
“Sara.”
“Sara?”
“Yup. Sara.” Adli angguk. Sara yang kat sebelah buat dek.
“SARA?” nada suara terkejut beruk la kirenya.
“Aku tau nama aku sedap tak usah nak cakap ulang banyak kali ok,” Sara kata. Kaila tayang muka tak puas hati.
“Saya nak tengok korang perform sekarang boleh, Ad? Nak dengar suara sumbang Sara.” Perghh. Sara dah nampak Kaila tu macam bola baseball nak je dia hayunkan gitar tu pukul bola baseball tuh.
“Sorry yek. Kau tak nampak signboard. Orang yang bernama Kaila tak dibenarkan kat sini?” Sara dah nak halau Kaila.
“Mana ada!!” Kaila naik berang. Cepat-cepat Dila tulis atas notepad.
KAILA TIDAK DIBENARKAN BERADA DI SINI. Segera diangkat notepad lepas selesai menulis. Font gila mak aih BESAR. Memang sesuai untuk menghalau orang.
“So.. apa lagi bla la.” Zairi menyuruh.
“Berambus la apa lagi.” Syah pulak menambah. Kaila dah naik angin. Dia terus melangkah pergi dengan menghentak-hentak kaki dengan kuat. Bajet masuk kawad la tuh. Sara high-five Dila sebab Bantu buat signboard.
“Akhirnya dia bla.” Adli lega.
“Main hentak-hentak kaki plak,” Lukman cakap.
“Kaila..kaila..” Zairi sebut.
“Lah, dah tertawan ke incik Zairi?” Dila mengusik.
“Tak de makne. Hentak kaki serupa gorilla je aku tengok.” Sara dan Dila pandang satu sama lain.
“KAILA THE GORILLA!” Sara dan Dila sebut serentak. HOHO.
***
2 comments:
haha..
comey2...
adli nieh ader persamaan ngn hakim..
fizik,,d way he plays that guitar..
ngeeeee..
smbung2..
best best..
sambung2..
lagu apa diorg pilih ek>?
Post a Comment