“Feeling better?” Adli sapa Sara yang baru je sampai. Yelah, janji nak study fizik harus ditepati. Untuk kebaikan diri sendiri jugak. Sara senyum lebar.
“Oh. Yup. Malaslah nak fikir.. Macam entah apa-apa je..” Sara duduk.
“Kau dah terangkan kat Dila?”
“Terang?”
“Yelah.. kang nanti tak pasal-pasal dia datang rumah aku, kerat leher aku sebab buat kau menangis. Walaupun bukan aku yang buat , semua orang rasa macam aku yang buat..” Adli explain. Sara gelak. Boleh pulak gerak. Taknak lah dapat publisiti kena kerat leher dengan orang. Kalau nak cari publisiti pun, macam nak harumkan nama negara ke ape ke. Hehe.
“Oh…haha. Bajet Dila tau rumah kau kat mana..” Sara bukak buku.
“Mana lah tau, dia pergi cari kat rekod data sekolah ke…” Adli berjaga-jaga.
“Tak de maknelah dia nak buat kerja cam tu. Dah lah, tak yah la risau. Dia tau kau innocent..”
Adli tarik nafas lega. Fuh, kira tak de lah, aku mati tengah jalan sebab kena kelar nanti. Kalau ada pun, Dila la jadi suspek utama..
Sara keluarkan beberapa kertas dari fail POOH yang dibawanya. Dia letak atas meja. Macam ada gambar gambar lukisan tangan je atas kertas tu. Happening dengan warna warni. Gabungan pen warna warni stabile plus color luna la agaknya. Takpun crayon kot. Entah. Tak sure. Memang colourful gila.
Adli pandang lama. Nak detect apakah itu. Kertas apa tu? Penuh dengan picture stuff and all that. Kurang nampak sebab terlindung dengan botol air yang berdiri megah di tengah-tengah meja. Sara kasi keluar , satu packet yang penuh dengan pen warna warni.
“Aku tak de kata nak buat pertandingan mewarna kan gamba rajah fizik kan?” Soal Adli dalam hati. Jari telunjuk mengetuk-ngetuk permukaan meja kayu yang bulat.
“What’s up with those colour pens? Am I missing something?” akhirnya soalan keluar dari mulut Adli.
Sara angkat muka. Pandang Adli. “Apa?”
Adli tunjuk-tunjuk kat kertas-kertas tu and pen-pen colour tu sekali. Muka tak puas hati. Macam satu jenayah je.
“Colour pen?” Sara pegang pen warna ungu.
“Tak pernah tengok ke? Alahai kesian, kau duduk ulu mana?” terus Sara sambung. Dia tersengih. Adli duduk ulu..uuuuuu..luuu…
“Suka hati mak angkat kau je kata aku duduk ulu.”
“Dah tu, gaya macam batak je tengok pen kaler-kaler.”
“Bukan batak. Cuma…” Adli nak sambung ayat namun, apakan daya…
“Cumaa,.. kau kuno? HAHA.” Sara gelak sakan. Entah kenapa. Rasa ringan je mulut nak gelak.
Adli kerut dahi. Ni apa kes aku macam kena buli pulak. Tak boleh jadi ni.
“Woi, bawak mengucap eh. Gelak macam setengah tahun tahun tak gelak.” Adli sound. Sara buat dek. Lantaklah.
“Apa kes dengan kertas-kertas tu and color pen?”
“Hari tu kata suruh buat mind map. Peta minda. Takkan lupa kot. Haiya.”
“Tu mind map kau ke?” Sara angguk.
“Meh sini nak tengok.” Sara hulur kertas-kertas.
“Eh cop.” Sara tarik balik hulurannya.
“Tangan tak kotor eh? tak minyak eh? bersih kan?” Adli geleng kepala. Ni sejak bila Sara jadi ejen pembersih.
“Tengok ni. Bersih! Dah, meh lah aku nak tengok.” Pinta Adli sambil tunjuk telapak tangan. Sara akur. Nak kata bersih. Nampak macam bersih lah. Tapi takkan lah nak bawak scanner kot macam dalam iklan dettol tu.
Adli belek-belek mind map Sara. Em, impressive. Sangat happening gila. Dengan lukisan yang comel je. Yang macam tengok komik pun ade je. Hehe.
“Tak nak puji ke?” Sara cakap straight forward.
“Nak kutuk je boleh?” Adli cakap. Eh, eh, eh, melampau ni!
“Mintak balik.” Sara nak balik mind map dia.
“Eh, rilek la. Sekejap sangat.” Adli tak nak bagi.
“Sinilah. Tu aku punya laa..” gesa Sara.
“Eiiihhh.. kedekut lah kau ni. Sabarlah sikit.” Adli tak nak bagi. Alah, tak puas lah tengok.
“Lantaklah kedekut.”
“Bila kau buat benda alah ni?”
“Semalam. Malam semalam.”
“Semua ni??” Adli punye mata dah nak terbelalak tapi control ye anda semua. Hehe. Kira banyak jugaklah Sara ni buat.
“Ye lah. Kenapa tak percaya?” Adli tayang muka macam eh-biar-betik-budak-ni-buat-benda-ni-semalam. Mak ooi, panjang betui kata-kata tayangan muka Adli ni.
“Bukan semalam kau unstable ke?” Pergh, unstable macam koma je. HAHA.
“Sebab unstable lah, aku bersemangat buat benda alah ni.”
“Biar betul sih..” Adli tak caye.
“Betul, om. Ku katakan dengan indah lagi benar,oomm..!” Sara masuk tune drama bersiri Indon.
“Aku stress aku lukis. Bila fikir banyak kali, baik aku buat mind map. So jadilah benda-benda ni.. aku spend the whole night buat benda ni ok.” Sara explain.
“Whooo-kaayy..” Adli serahkan balik mind-map Sara.
“Kau stress, kau lukis. Kira sopan jugaklah perilaku kau kalau nak hilangkan stress.” Adli bagi statement.
“Sopan? Hmm.. haa, yelah.” Sara a’ah kan je.
“Yelah, ada orang tu kalau stress hentak kepala kat dinding. Repeatedly. Serius!!!” beriya Adli bagitau.
“Oh,.. kau cakap pasal diri kau ke??” Sara gelak lagi. HAHA. Sukanya hati..
Adli geram. Ni kenapa hari ni Sara sangat hyper asyik nak kenakan Adli je. Hadoi. Since when, Adli stress hantuk kepala kat dinding?
Sara sengih-sengih. Gembira lah tu. Yang Adli pulak macam nak bantai kasi cerita sedih biar Sara menangis lagi. Haa.. tak kisahlah kan. Tak de la, jadi hyper semacam ni. Huuu..~
Masing-masing buat kerja sendiri. Physics, formula memang tidak dapat dipisahkan dek lautan benua apa sekalipun. Nak cari acceleration ada formula tersendiri. Jangan suka hati je buat formula sendiri padahnya tengoklah markah tu nanti. Dengan Snell Law lagi, dengan heat capacity, and what soever.
Tik tok tik tok.
“Hey!!!” suara menerpa ke telinga. Sara dan Adli pandang serentak pada tuan punya suara.
“Mind, if I join you?” Lukman muncul secara mengejut.
“Sure kalau tak malu.” Sara cakap.
“Fine. Aku memang tak malu. Heee..” Lukman big grin. Adli high-fived Lukman. Masing-masing senyum. Memang dasar tiada malu.
“Sorang je?” Adli tanye.
“Zairi on the way.” Lukman bagitau. Adli angguk-angguk.
“So…” Lukman pandang Adli dan Sara ulang kali. Mau cakap apakah?
“So… hai Sara.” Erk. Haha. Lantaklah. Sara pelik. Baru nak say hi ke?
“Hai Lukman.” Layan je la.
“Hai Adli.” Lukman pandang Adli pulak. Adli angkat kening. Huh?
“Kau demam eh.?” Gitu je soalan datang. Lukman sengih-sengih.
“Aku tak de modal la nak tanya apa. So just say hi.”
“Mind if you join us..” Sara buat signal sila-sila.
“Study? Physics? No way man.” Lukman geleng kepala sungguh-sungguh. Matanya ternampak mind-map Sara.
“Kau punya?” soal Lukman tangannya cepat-cepat mengambil salah satu mind-map Sara.
“Deeyy apek. Tangan lu tu basuh bersih tak? Jangan kau tinggal cap jari kau atas kertas tu!! Kalau ada siap lah, aku kejar keliling sekolah..” Sara bagi amaran. Lukman meneliti.
“Woi. Woi. Weeii..” Sara cakap. Actually, cakap dengan nada kuat.
“Deyy NYONYA!!! Tolong sha-dap tak boleh ka? Naik berdesing telinga aku ..” Adli sound. Yeay. Yeah. Adli sound Sara. Yes~. Sara diam. Rilek rilek chill chill cool cool.
“Entah nyonya ni. Thanks bro. Naik bergetar dengan lebih kencang eardrum aku tadi.” Lukman ucap thank you.
“No prob. Nama pun nyonya kan, agak-agak ni nyonya pencen kot sebab tu memekak je..yelah dulu-dulu asyik melalak buat persembahan opera Cina, malangnya kini dia sudah tua bangke hanya melalak dirumah saje.. ” Sempat lagi Adli sakat Sara guna slang Cina mari lorh. Heee…
Sara jeling. Eh, menjeling-menjeling ku bertentang… mata kita saling memandang… (haha. Sengal).
“Nice. Simple. Compact, dude.” Lukman berkata pasal mind-map Sara. Sara dah kembang semerbak harum kasturi. Hidung kembang kuncup. Haha. Tak boleh bla. Bangga lah tu.
“Well thank youu..”
“Taknak jual ke? Dapat untung wo!!” Lukman bagi idea.
“Taknak. Penat lelah aku buat nota mind map sendiri, Dah pecah otak aku pergi summarize everything, suka suki je nak jual. Susah senang telah ku harungi tau..” Sara buat drama.
Dengar tapak kaki mendekati mereka bertiga. Sah-sah Zairi lah ni.
“Bro, sorry lambat. Apa yang aku termiss?” Zairi duduk.
“Kau miss part Sara jadi nyonya pencen. Hehe.” Lukman bagitau.
“Sara sejak bila kau jadi nyonya pencen?” Zairi tanya bersemangat. Sara buat tak endah. Sejak bila pulak aku jadi nyonya pencen ni, woi Adli!! Kenyang perut suka hati je kata aku nyonya, dah dia tu apa? Dasar Kudin Kurap tak sedar diri. HUMMPHH. Rancak berbual si Adli, Lukman dan Zairi. Sara yang ada macam jadi Invisible Girl je. Padahal, tak de pun superpower halimunan. Diorang buat dek je. Sengal sungguh.
“Woi. Cakap lah dengan aku sekali.” Sara buat muka tak puas hati. Aku pun nak bercakap jugak. Budak bertiga tu papar muka apa-kena-dengan-nyonya-pencen ni? Lukman pandang Zairi. Zairi jungkit bahu. Lukman pandang Adli, Adli bagi muka ni-bad-mood-sebab-tak-dapat-duit-pencen-lagila-nih. HAHA.
“Wei, korang tanyalah aku something.” Pinta Sara.
“Ok. Something.?” Lukman cakap. Lukman buat muka tak boleh bla. Koya lah.
“Ada jugak yang terpelanting lekat kat tiang gol ni karang..” Sara geram. Orang cakap betul-betul dia nak loyar tak lawa pulak. Lukman masih sama.
“Lah betul apa. Recall balik apa yang kau cakap tadi.. ehem ehem.. Sara berkata, ‘wei korang tanyalah aku “something”.’ See? So aku tanya kau something kan? Ehe.” Lukman bagi explanation. Hadoi, ni susahlah dapat orang yang menganalisa setiap ayat yang keluar dari mulut. Haiya. Sara dengus geram. Hish.
“Oh ya. Sara. Nak tanya sesuatu ni..” Zairi nak tanya. Sara muka dah lip-lap-lip macam disinari cahay rembulan. Ecewah. Sara bagi muka Bersedia menerima soalan.
“Aku dengar kau nangis eh semalam.. betul ke?” Lukman dah pasang telinga. Ni cerita baru ni. Tak dengar lagi ni. Adalah lebih baik, jadi busy body.
Adli dah tersengih-sengih. Haha. Semalam Sara nangis. Mata merah, hidung merah. Lawak-lawak. HAHA. Adli dah gelak sakan dalam hati. Tunggu respon dari Sara.
Lama tunggu Sara jawab. “Sape bagitau?”
“Sapelah yang rela hati nak makan cili bo yang aku buat?” Sara cakap dalam hati. Sara pandang Adli yang tengah layan diri gelak tawa seorang diri. Kudin Kurap inikah?
“Tak kisah lah sape gitau. Kau nangis eh??” Zairi masih nak tahu. Lukman pun sama.
“Kau eh bagitau!!!” Sara jerit kat Adli. Adli yang tengah syok mengenangkan peristiwa semalam tersentak. Dah lah jerit macam sekolah ni bapak dia yang punya.
“Aku tak bagitau diorang. Aku bagitau Syah saje. Yang Syah pulak tatau la bagitau Zairi ke.” Adli jawab selamba. Matanya pandang kanan kiri. Tak bersalah.
“Ishhhhhhh.. gediklah kau.” Sara peluk tubuh. Suka hati je canang berita aku nangis semalam.
“Kira betullah kau nangis eh Sara.” Lukman mencelah.
“Siapa buat Sara? Bagitau laa..” Zairi tambah.
“A’ah. Siapa Sara, kami nak tahu..” Lukman join. Ni budak berdua kalau jadi reporter untuk artis tanah air ni mau dapat kerja ni. Joyah semacam.
“Urrgghh,,.. Mat Jongang betullah korang ni..”
Lukman usik bahu Zairi. “Zairi, gigi aku jongang ke?” Zairi geleng kepala.
“Aku?” Zairi pulak soal. Lukman kata TIDAK. So whatever lah. Since Sara macam bad mood sebab duit pencen tak dapat lagi. HAHA. Tak pasal-pasal.
“Siapa buat Sara?” Zairi tanya lagi.
“Bagi taulah Sara yang your beloved.. Haakk..” Tak sempat Adli nak habiskan ayat Sara dah buat mata kau-cakap-memang-nak-kena-lah.
“Dia buat!! Adli buat!!! Adli buat aku nangis.” Sara tuding jari kat Adli. Adli buat gaya terkejut beruk. Zairi dan Lukman pandang serentak ke arah Adli. Masing-masing senyum jahat. Apa yang telah Adli lakukan? HAHA.
“Wo. Mende pandang aku macam nak buat laser aku je..” Zairi dan Lukman tak kalih pandangan.
“Adli.. ish ish ish.. kau buat Sara nangis. Tak sangke aku, Adli.! Apa yang telah kamu lakukan pada Sara?” Lukman dan-dan masuk scene dramatic.
“Yelah Adli. Apa yang kau buat.” Sara senyum. Yeay! Adli dipersalahkan.
“Wo. Apa pulak aku yang babit nih?” Adli tak puas hati. Sape yang salah ni. Hadoi.
“Aiyok. Adli. Tak tau. Aiyok Adli tak tau. Buat Sara nangis. Aiyok, tak tau.. aiyok tak tau..” Zairi dan Lukman bergandingan membuat sessi ‘aiyok-taktahu’. Gaya diorang macam budak-budak kecik yang kalau salah tu. Aiyok. Tak tau. Huhu.
“Ada pulak aku yang salah. Mana ada!!!” Adli nafi.
“Orang yang bersalah, selalunya tak mengaku dia salah. Haizz..” Zairi bercakap sedemikian sambil geleng kepala. Adli hairan. Eh, aku tak bersalah lahh..
“Bukan aku lah salah. Tu siapa nama mamat tu.. alah..” Adli nak ingatkan balik nama mamat yang Sara sebut tu. Apa eh. Ha.. Ha.. Halimah? Bukan-bukan. Halim kot? Takkanlah. Salah,salah. Ha..haa..hasyim? No way. Hasyimah kot. Dol, mamat lah. Lakilah. Takkan pompuan kot. Haiya. Haa..haa..haa…hacchuummm!!!! nak gak bersin time-time nih. Ha.. Ha.. Haa.. mende eh? HAHA ke? Harun? Teringat Harun Salim Bachik tak pasal. Oh, ye. Hakim. Ye ye. Hakim that’s the one laa..
“Hakim lah salah bukan aku. Tu tanye nyonya tu. Sape hakim.” Adli suruh tanya Sara. Sara telan air liur. Alah, aku pulak dah. Zairi dan Lukman kini pandang Sara dengan keterujaan. Siapakah Hakim? Adakah dia karakter baru dalam cerita trainwreck yang selama ini mereka tidak ketahui.? HAHA.
“Siapa Hakim? Nak tau-nak tau..” Macam budak-budak lah perangai Zairi nih. Busy body!!! Lukman sekadar sengih memanjang. Nak tau jugaklah tu.
“Eh, bukan salah Hakim. Adli salah, sebab.. dia cerita, cite sedih kat aku, sampai aku nangis.”
Lukman dan Zairi pandang Adli pulak. Apa pulak macam aku je yang bersalah kat sini. Oh, Sara kau memang hyper harini.
“Dah lah semalam menangis sampai hidung merah. Macam BA.DOT!!!” Adli sindir Sara.
“Dah lah semalam baru nak pulangkan sapu tangan aku, bajet harta kau.” Giliran Sara pulak.
“Dah lah semalam..,”
“Dah lah semalam..,” Sessi ungkit cite semalam.
“Dahlah tu.. udah lah. Tak yah lah gadoh-gadoh kat sini. Korang pergi gaduh kat simpang jalan sana lah,” Lukman cakap.
“Ok, fine. Jumpa aku kat simpang jalan 4 sana.” Adli cakap kat Sara.
“Ok. no hal. Aku gali lubang untu kau..” pergh..
“Aku panggil tok imam, kot-kot tak sempat..” mak aii.. ayat!!!
Sara dan Adli macam yo yo o je nak pergi gaduh kat simpnag jalan. Siap gali lubang dengan panggil tok imam. Alahai..
“Wo! Rilek rilek..” Zairi calmkan mereka.
Tiba-tiba seorang makcik lalu..
“Assalamualaikum makcik..” sungguh sopan si Zairi bagi salam.
“Waalaikumusalam..” jawab si makcik.
Adli kalih tengok makcik itu. Laaa.. makcik Katy laa.. ehhe. Tanduk jahat sudah keluar.
“YO! Makcik!” Adli bagi intro. Maka melatahlah makcik itu mendengar sapaan YO si Adli.
“YO!!!” sambil mengangkat tangan si makcik Katy bantai. Masih dalam mood melatah.
“Yo makcik! Ya aaa auwww ya aa aauuww…” Adli buat gaya rapper. Hoo-laaa mak.
Makcik Katy pun tidak ketinggalan. Sambil menghenjut-henjut badannya. Ya aa auuww sekali. Tak daye. HAHAHA. Sempoi laaa. I like.
“Emm..emm.. mak minah.. oh yeah mak minah..” tibe-tibe Adli kuar dengar rentak irama lagu mak minah. Haha.
“Mak minah and it goes a lil something like this mak minah..” Adli ajak Zairi dan Lukman join. Sume rap. Sara layan je la.
“Amboi Mak Katy sayang, mak Katy kaki temberang.. aduh indah.. aduh lawa.. memerangkap diri beta, Air liuh meleleh tak dapat ketageh, Mak Hitam meleteh..eeehh..” rajin Adli dan Zairi sakat makcik Katy.
“Goyang makcik..goyang..” Adli dah start goyang gerudi.. makcik dah bergoyang sakan.
“Ewaahh.. ewaaahh..ecewaahh..” Lukman sebut siap bertepuk tangan melayan tabiat latah Makcik Katy. Makcik Katy apa lagi bersemangat bergoyang sakan dengar sorakan budak bertiga tu. Haha. Makcik makcik..
“E’aah.. e’aahh.. eh.. e’ahh.. e’aah..ehh..” Adli sakat lagi.
Makcik Katy yg dengar tu terus sempat sambung nyanyi lagu dangdut Mas Idayu..
“Duduk berdua di bangku bambu
Merenda cinta aku bahagiaaa…” makcik Katy menyanyi sambil melatah gila canggih..
“Amboi amboi enak amboi2 enak.....” Lukman asyik sebut ungkapan ni je. Sah-sah hafal lagu ni. HAHA. Dengan lenggok jawa sekali.
“Senggol-senggolan, cubit-cubitan
Aku bernyanyi kau petik gitar…” Makcik Katy tak habis lagi nyanyi dia sambung lagi..memang lah Makcik ni..huhu
Adli dah menari zapin bagai. Hailaa..
Zairi dah ala-ala masuk scene Hindustan, sorok-sorok belakang pasu bunga berdekatan.
Makcik Katy still terhenjut-henjut badan padahal bukan lagu rap pun. Alahai,,
Lukman tak habis dengan perkataan, “amboi2 enak..amboi2 enak..” jadi background music je.
Sara gelak je. What else she can do kan?
And the situation goes on and on and on..
6 comments:
uish..
gle sempoi this makcik kathy.
huhuhu
hahaha..
mkcik katy interpremmm..
lawak2..
haha, lukman jd background music eh..
'amboi2 enak, amboi2 enak'
gile layan ah..
gelak mcm naik kejang je muke.
HAHA:)
cian makcik Katy..
ahaha~
kahkahkahakah
smpai nangis aku
bce n3 nih! huhu
ske sgt nyakat m.cik katy tuhhh,
cpt la smbung ea ;)
Post a Comment